Święty Ignacy Loyola

Inigo Lopez urodził się w 1491 roku na zamku Loyola w zamożnej rodzinie z rycerskimi tradycjami. Otrzymał staranne wychowanie a jego największą radością były ćwiczenia rycerskie.

W 1521 roku, w trakcie walk hiszpańsko-francuskich w Pampelunie został poważnie ranny w nogę. Rekonwalescencję umilała mu lektura ówczesnego bestsellera - "Złotej legendy" Jakuba de Voragine oraz "Życia Jezusa" autorstwa Ludolfa de Saksa. 

Czas spędzony w zamku był okresem łaski i gruntownej przemiany Inigo. Gdy mógł on już chodzić, niezwłocznie opuścił rodzinny zamek i udał się do sanktuarium Maryjnego w Montserrat, gdzie przed cudownym wizerunkiem Maryi złożył swoją broń. Następnie wybrał się do Manrezy, gdzie zamieszkał w celi w klasztorze dominikanów, a później w jednej z okolicznych grot.

To właśnie tam, pośród postu, modlitwy i pokus szatana powstał zarys jego najważniejszego dzieła - "Ćwiczeń duchownych", które ostateczną formę otrzymały w 1540 roku, a więc po 19 latach przemyśleń i kontemplacji.

W 1523 roku Ignacy dotarł do Ziemi Świętej, gdzie chciał pozostać na zawsze, jednak ulegając namowom legata papieskiego, wrócił do Barcelony, gdzie rozpoczął dwuletnią naukę języka łacińskiego. Pogłębiał swoją edukację między innymi na uniwersytecie w Alkala oraz w Paryżu.

15 sierpnia 1534 roku Ignacy Loyola wraz z przyjaciółmi: św. piotrem Faberem, św. Franciszkiem Ksawerym, Jakubem Laynezem, Alfonsem Salmeronem, Mikołajem Bombadillą, Szymonem Rodriquezem oraz Hieronimem Nadalem zebrał się w kapliczce na zboczu wzgórza Montmartre, gdzie w czasie Mszy Świętej odprawionej przez Piotra Fabera, złożyli śluby ubóstwa, czystości oraz wierności Kościołowi, a zwłaszcza Ojcu Świętemu. To był początek nowego zakonu, zwanego Towarzystwem Jezusowym.

Młodzi mężczyźni marzyli o nawracaniu niewiernych w Ziemi Świętej, ale do pielgrzymki nie doszło. Udali się więc do Rzymu, gdzie zostali przyjęci przez papieża Pawła III. Przedstawili się Ojcu Świętemu i oddali się do jego dyspozycji. Za namową Jego Świątobliwości przyjeli również wszyscy święcenia kapłańskie. Papież polecił Ignacemu spisać szkic konsytucji zgromadznia, znany jako Formuła Instytutu. Po przejrzeniu szkiców, papież zażądał spisania całych konstytucji, które ostatecznie zostały zatwierdzone w 1540 roku.

Nowe zgromadzenie szybko się rozwijało - w 1541 roku odbyła sie pierwsza kapituła generalna, na której Ignacy został wybrany przełożonym generalnym. Jezuici zakładali kolegia i poświęcali się nauczaniu, a Ignacy służył pomocą swoim współbraciom. Zmarł 31 lipca 1556 roku.

Pozostawił po sobie siedem tysięcy listów, "Opowiadanie pielgrzyma" oraz "Dziennik duchowy" a napisane przez niego konstytucje zakonu mają swój znaczący wpływ na ewolucję chrześcijańskich zakonów, natomiast "Ćwiczenia duchowne" - pierwowzór rekolekcji - do dziś wydają obfite owoce.

Beatyfikacji Ignacego z Loyoli dokonał papież Paweł V w 1609 roku, a kanonizacji Grzegorz XV w 1623 roku.

Święty Ignacy jest patronem zakonu jezuitów, dzieci, matek oczekujących dziecka, kuszonych, żołnierzy oraz uczestników i głoszących rekolekcje. W ikonografii przedstawiany jest w stroju księdza lub w stroju rycerskim i w szatach pielgrzyma. Jego atrybutami są: księga, globus, napisy: IHS (monogram Chrystusa) i AMDG (Ad maiorem Dei gloriam - na większą chwałę Boga), krucyfiks, łzy, serce w promieniach, smak, sztandar i zbroja.

Towarzystwo Jezusowe odegrało znaczącą rolę w dziejach Polski.  Jezuitami byli m.in.: patroni Polski - św. Stanisław Kostka i św. Andrzej Bobola, św. Melchior Grodziecki, tłumacz Pisma Świętego Jakub Wujek, kaznodzieja Piotr Skarga Powęski, poeci: Maciej Sarbiewski, Adam Naruszewicz i Franciszek Kniaźnin, dramaturg Franciszek Bohomolec, arcybiskup Jan Woronicz, sekretarz Komisji Edukacji Narodowej Grzegorz Piramowicz oraz bł. Jan Beyzym - apostoł trędowatych na Madagaskarze.