Jan Paweł II

Karol Józef Wojtyła, późniejszy papież Jan Paweł II, urodził się w Wadowicach 18 maja 1980 roku. Jego ojcem był porucznik Wojska Polskiego, Karol Wojtyła, a matką Emilia z Kaczorowskich. Przyszły papież miał starszego brata Edmunda (urodzonego w 1906 roku), oraz siostrę, której nie znał, gdyż zmarła kilka godzin po urodzeniu, w 1914 roku.
Matka nazywała swojego najmłodszego syna „Loluś”, gdyż uważała, że imię Karol brzmi zbyt poważnie. Wśród kolegów znany były jako „Lolek”.

Dzieciństwo Karola Wojtyły naznaczone było śmiercią – najpierw, gdy ten miał niespełna 9 lat zmarła matka, a trzy lata później stracił ukochanego brata, który zmarł na szkarlatynę, którą zaraził się pracując jako lekarz w szpitalu w Bielsku-Białej. Od tego czasu zostali z ojcem sami i wypracowali sobie niezwykle uporządkowany program dnia: wstawali o szóstej rano, jedli śniadanie, później wspólnie uczestniczyli w mszy świętej. Następnie Karol udawał się do szkoły, po niej jedli obiad w jadłodajni prowadzonej przez Marię Banaś. Później były dwie godziny odpoczynku i zabaw na świeżym powietrzu (gra w piłkę, spacery, hokej zimą), odrabianie lekcji i wieczorny spacer z ojcem, podczas którego często zaglądali do kościoła. Gdy we wrześniu 1930 roku Karol rozpoczął naukę w gimnazjum, odkrył swoje zamiłowanie do lekcji języka polskiego i samego języka – słów, znaczeń i brzmień. Zaowocowało to szczególną miłością do poezji i teatru. Uczęszczał na spotkania koła teatralnego, grał w sztukach i pomagał je reżyserować. Jednocześnie ojciec dbał o stałą formację duchową syna – wybierali się często na pielgrzymkę do Kalwarii Zebrzydowskiej, wspólnie czytali Pismo Święte. Karol ponadto został ministrantem w wadowickim kościele.

W październiku 1938 roku Karol Wojtyła rozpoczął studia z zakresu filologii polskiej na Uniwersytecie Jagiellońskim, jednocześnie przeprowadził się z ojcem do rodzinnego domu matki przy ulicy Tynieckiej 10 w Krakowie. Studia przerwała wojna, w 1939 roku Niemcy zlikwidowali uniwersytet wywożąc profesorów do obozu w Sachsenhausen. Niezrażona wojenną sytuacją młodzież kontynuowała swoje spotkania, w konspiracji powstał Teatr Rapsodyczny, w którym wystawiali klasykę dramaturgii ryzykując przy tym swoje życie, gdyż takie zgromadzenia były przez okupanta surowo karane.

W 1940 roku Wojtyła rozpoczyna pracę, by uniknąć wywiezienia na przymusowe roboty do Rzeszy. Najpierw pracuje w kamieniołomie, potem w oczyszczalni wody. Oba zakłady należą do zakładów Solvay. Rok 1941 naznaczony jest kolejną bolesną stratą – umiera ojciec Karola Wojtyły, a rok później przyszły papież postanawia wstąpić do zakonu karmelitów, jednak okazuje się to niemożliwe z powodu zamkniętego nowicjatu. Młody Wojtyła wstępuje zatem do konspiracyjnego seminarium duchownego. W czasie studiów ponowił chęć wstąpienia do zakonu, jednak tym razem spotkał się z odmową kardynała Stefana Sapiehy.

1 listopada 1946 roku Karol Wojtyła otrzymuje święcenia kapłańskie, a dwa tygodnie później wyrusza na studia do Rzymu, do Papieskiego Uniwersytetu św. Tomasza z Akwinu (Angelicum). 19 czerwca 1948 roku broni pracy doktorskiej na temat zagadnień wiary w dziełach św. Jana od Krzyża, jednak nie otrzymuje dyplomu, gdyż nie dopełnił obowiązku publikacji rozprawy. Dyplom ów od władz Angelicum otrzymuje 30 lat później, jako papież Jan Paweł II. Po powrocie do kraju ksiądz Wojtyła uregulował formalności związane ze swoim wykształceniem – 24 listopada 1948 roku został magistrem teologii, następnie 16 grudnia tego samego roku ponownie obronił pracę doktorską i otrzymał tytuł doktora teologii. Był ostatnią osobą, która doktoryzowała się na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Jagiellońskiego, w 1954 roku wydział ten zamknięto.

Pracując w parafii św. Floriana w Krakowie, ksiądz Karol Wojtyła zajął się pracą w środowisku akademickim, której nie przerwał nawet pisząc swoją rozprawę habilitacyjną. W każdą środę wygłaszał dla studentów wykłady z etyki. Wyjeżdżał z młodzieżą w góry i na spływy kajakowe na Mazury. Podczas tych wycieczek zwracano się do niego „wujku”, ponieważ wówczas zabronione były wyjazdy księży z młodymi ludźmi. W tym czasie, dzięki dyskusjom z młodzieżą, dopracował książkę „Miłość i odpowiedzialność”. Na jednym z takich spływów, ksiądz Wojtyła dowiedział się, że został przez Piusa XII mianowany biskupem pomocniczym archidiecezji krakowskiej. Sakrę biskupią otrzymał 28 września 1958 roku. Jako hasło przewodnie swojej posługi wybrał słowa skierowane do Matki Bożej „Totus Tuus” (cały twój). Obowiązki biskupa pełnił z ogromnym zaangażowaniem – wizytował parafie, udzielał bierzmowania, wyświęcał kapłanów. Z jego inicjatywy w 1960 roku rozpoczął działalność Instytut Rodziny.

Od 15 czerwca 1962 roku biskup Wojtyła pełni funkcję administratora diecezji krakowskiej po śmierci bpa Baziaka, jednocześnie mocno angażuje się w prace trwającego Soboru Watykańskiego II. 19 stycznia 1964 roku zostaje nominowany biskupem metropolitą archidiecezji krakowskiej. Uroczysty ingres odbywa się 8 marca 1964 roku. Trzy lata później biskup Wojtyła dostaje kardynalski kapelusz.

Kardynała Wojtyłę cechowała szczególna troska o młode pokolenie i jego duchowy rozwój. Szczególną pieczę sprawował nad nowopowstającym Ruchem Światło-Życie, założonym przez ks. Franciszka Blachnickiego oraz nad formacją kleryków z krakowskiego seminarium. W swojej posłudze kardynalskiej główny nacisk położył na wdrażanie postanowień Soboru Watykańskiego.

16 października 1978 roku kardynał Wojtyła został wybrany papieżem i przyjął imię Jan Paweł II. Był to pierwszy od 1522 roku papież narodowości niewłoskiej. Jego pontyfikat był najdłuższy w XX wieku i trzeci co do długości w dziejach Kościoła, trwał dokładnie 26 lat, 5 miesięcy i 16 dni. Jan Paweł II ogłosił 1338 błogosławionych (w tym 160 Polaków) i 482 świętych (11 Polaków). Co ciekawe – wcześniejsi papieże w całej historii ogłosili świętymi 302 osoby. Jako pierwszy ogłosił błogosławionymi małżeństwo – Marię i Luigiego Beltrame Quattrocchi.

Jan Paweł II pierwszy raz połączył wszystkie funkcje duszpasterskie wynikające z objętego urzędu biskupa Rzymu – udzielał chrztów w Kaplicy Sykstyńskiej (1501 osób), wyświęcił ponad 2800 kapłanów, konsekrował 321 biskupów i 232 kardynałów. Można powiedzieć, że podczas swojego pontyfikatu mianował 2/3 światowego episkopatu.

Ogromnym dorobkiem pontyfikatu Jana Pawła II jest zbiór napisanych dokumentów: 14 encyklik, 15 adhortacji apostolskich, 13 konstytucji apostolskich, 45 listów apostolskich, 29 dokumentów w formie motu proprio oraz nowatorskie listy otwarte do różnych środowisk.

W czasie, gdy biskupem Rzymu był Karol Wojtyła, wydano nowy Kodeks Prawa Kanonicznego (1983 rok), pierwszy w historii Kodeks Kanonów Kościołów Wschodnich (1990 rok), Katechizm Kościoła Katolickiego (1992 rok) oraz Kompendium Nauki Społecznej Kościoła (w 2004 roku).

Do 5 stycznia 2005 roku papież odbył 1166 środowych audiencji ogólnych, na których przyjął ponad 18 milionów wiernych, odbył 104 zagraniczne pielgrzymki oraz 145 podróży na terenie Włoch, co dało mu przydomek „papieża-pielgrzyma”.

Jan Paweł II ustanowił między innymi Światowe Dni Młodzieży. Od 1993 roku, za jego przyczyną, obchodzi się Światowy Dzień Chorego (11 lutego) oraz od 1997 roku Dzień Życia Konsekrowanego (2 lutego).

Karol Wojtyła zmarł po długiej chorobie 2 kwietnia 2005 roku o godzinie 21.37.

13 maja 2005 roku, następca Jana Pawła II, papież Benedykt XVI, zezwolił na natychmiastowe rozpoczęcie procesu beatyfikacyjnego. 1 maja 2011 roku, w święto Miłosierdzia Bożego, Jan Paweł II został ogłoszony błogosławionym Kościoła katolickiego.

27 kwietnia 2014 roku (Niedziela Miłosierdzia Bożego) miała miejsce jednoczesna kanonizacja dwóch błogosławionych papieży – Jana XXIII i Jana Pawła II.

Na podstawie www.janpawel2.pl