RÓŻANIEC

Pochodzenie nazwy rożańca nie jest do końca znane, przyjmuje się jednak, że najprawdopodobniej wywodzi się ona ze średniowiecza, od nazwy nakrycia głowy, wieńca z klejnotów lub kwiatów, którym też przyozdabiano figurki Matki Boskiej. Według legendy, pewien czciciel miał zwyczaj nakładać wieniec róż na statuę Madonny, ale pewnego dnia został we śnie napomniany przez Nią, że wolałaby inny wieniec, z pięćdziesięciu modlitw Ave Maria, które stałyby się najpiękniejszymi różami.
Zwyczaj praktykowania modlitwy powtarzanej określoną ilość razy jest bardzo stary i obecny nie tylko w religiach chrześcijańskich. Według dziewiętnastowiecznego autora „Opowieści pielgrzyma”, modlitwa ta wpływa na regulację oddechu i rytm bicia serca.
Konkretna forma modlitwy różańcowej z podziałem na tajemnice i ich rozważaniem powstała w klasztorach kartuzów w XV wieku.

Dopiero po Soborze Trydenckim (1545-1563) modlitwa różańcowa stała się praktyką wszystkich rodzin chrześcijańskich, a aby uprościć ją i uczynić bardziej przystępną ograniczono ilość recytacji do pięciu dziesiątek. Pod koniec XIX wieku różańcowi zaczęto poświęcać miesiąc październik. Jan XXIII umieścił modlitwę różańcową w życiu wiernych zaraz po czynnym uczestnictwie w Mszy Świętej.

Obecnie różaniec dzieli się na tajemnice: radosne, bolesne, światła i chwalebne. Tajemnice powinno się odmawiać w następującej kolejności: w poniedziałek – radosne, we wtorek – bolesne, w środę – chwalebne, w czwartek – światła, w piątek znów bolesne, w sobotę – radosne i w niedzielę – chwalebne.

Rozważając tajemnice radosne różańca, wspominamy następujące wydarzenia: zwiastowanie NMP, nawiedzenie świętej Elżbiety, narodzenie Pana Jezusa, ofiarowanie Jezusa w świątyni i odnalezienie Jezusa w świątyni. Do tajemnic światła należą: chrzest Pana Jezusa w Jordanie, objawienie się Jezusa w Kanie Galilejskiej, głoszenie Królestwa Bożego i wzywanie do nawrócenia, Przemienienie Pańskie na górze Tabor oraz ustanowienie Eucharystii. Dalej wspominamy wydarzenia należące do tajemnic bolesnych: modlitwa Jezusa w Ogrójcu, biczowanie Jezusa, ukoronowanie Jezusa cierniem, dźwiganie krzyża na Kalwarię, ukrzyżowanie i śmierć Jezusa. Kolejno – tajemnica chwalebna: zmartwychwstanie Jezusa Chrystusa, wniebowstąpienie Chrystusa, zesłanie Ducha Świętego, wniebowzięcie NMP oraz ukoronowanie Maryi na Królową nieba i ziemi.

Na podstawie „Leksykonu duchowości katolickiej”